مقاله تحلیل روندهای نوین در پیگرانی پیشگیرانه برای کاهش خوردگی داخلی خطوط انتقال گازچهارشنبه 24, سپتامبر 2025

خوردگی داخلی یکی از چالش‌های اساسی در حفظ یکپارچگی و قابلیت اطمینان خطوط انتقال گاز به شمار می‌رود و می‌تواند منجر به کاهش عمر مفید تجهیزات، افزایش هزینه‌های تعمیر و نگهداری، و بروز حوادث زیست‌محیطی شود. پیگرانی پیشگیرانه به‌عنوان یک رویکرد کلیدی در مدیریت خوردگی، طی سال‌های اخیر با پیشرفت فناوری‌های حسگری، مدل‌سازی پیش‌بینانه و تحلیل داده، دچار تحولات بنیادین شده است. این پژوهش با هدف تحلیل روندهای نوین در پیگرانی پیشگیرانه و ارزیابی اثربخشی رویکردهای مختلف، چهار سناریو شامل عدم پیگرانی، پیگرانی با تناوب ۱۲ ماهه، پیگرانی با تناوب ۶ ماهه، و پیگرانی مبتنی بر مدل پیش‌بینی را در بازه پنج‌ساله بررسی کرده است. داده‌ها از ترکیب بازرسی‌های درون‌خطی هوشمند (ILI)، پارامترهای عملیاتی، و مدل‌سازی آماری–یادگیری ماشین به دست آمده و شاخص‌های کلیدی شامل نرخ خوردگی سالانه، کاهش ضخامت تجمعی و احتمال شکست محاسبه شده است. نتایج نشان می‌دهد که پیگرانی مبتنی بر مدل پیش‌بینی توانسته است با میانگین کمتر از یک عملیات در سال، نرخ خوردگی را تا ۷۵٪ نسبت به حالت بدون پیگرانی کاهش دهد و احتمال شکست را در تمام سال‌های مطالعه زیر ۵٪ نگه دارد. این رویکرد علاوه بر افزایش ایمنی، امکان بهینه‌سازی هزینه کل مالکیت (TCO) را فراهم می‌آورد. تحلیل همبستگی نشان داد که کاهش نرخ خوردگی همبستگی مثبت و قوی (r ≈ ۰٫۸۵) با کاهش احتمال شکست دارد. بر این اساس، استفاده از مدل‌های پیش‌بینی داده‌محور و یکپارچه‌سازی فناوری‌های حسگری مختلف، می‌تواند به‌عنوان استراتژی برتر در مدیریت یکپارچگی خطوط انتقال گاز پیشنهاد شود. نتایج این تحقیق می‌تواند مبنای تصمیم‌گیری استراتژیک برای بهره‌برداران خطوط لوله در جهت افزایش طول عمر و کاهش ریسک‌های عملیاتی باشد.

واژگان كليدي: پیگرانی پیشگیرانه، خوردگی داخلی، خطوط انتقال گاز، مدل‌سازی پیش‌بینانه، مدیریت یکپارچگی.