" > بلاک چین ها و قراردادهای هوشمند برای اینترنت اشیاء | همیارپروژه
با ما تماس بگیرید
ساعت : 8 الی 23
09117983709 - 09330859275
(مشاوره و سفارش پروژه)
totop

بلاک چین ها و قراردادهای هوشمند برای اینترنت اشیاءپنج شنبه ۲۹, اسفند ۱۳۹۸

بلاک چین ها و قراردادهای هوشمند برای اینترنت اشیاء

در سال ها اخير، رشد سریع توجه به بلاک چین ها، باعث شده است كه علاقمندي به بررسی مناسب بودن یا نبودن استفاده از بلاک چین ها در بخش اینترنت اشیاء (IoT) بيشتر شود. چرا كه بلاک چین ها امکان داشتن شبکه نظير به نظیر توزیعی را برای ما فراهم می کنند که در آن اعضای بی اعتماد به یکدیگر می توانند به شیوه ای قابل تصدیق بدون واسط مطمئن با یکدیگر برهم کنش داشته باشند. همچنین در اين مقاله چگونگی کارکرد این مکانیسم با نگاهی به نوشته های قراردادهای هوشمند، در تحقيقات پيشين مورد بررسي قرار گرفته است. اين قراردادهاي هوشمند به بلاک چین وابسته بوده و امکان اتوماسیون و فرایندهای چند مرحله ای را فراهم می کنند. سپس در اين مقاله به سراغ دامنه IoT رفته شده و تشریح شده است كه یک ترکیب بلاک چین و اینترنت اشیاء چگونه: ۱) به اشتراک گذاری سرویس و منابع را تسهیل می کند که منجر به ایجاد بازاری از سرویس های بین دستگاه ها می شوند و ۲) به ما اجازه می دهد که چندین جریان کاری زمان بر موجود را به شیوه ای خودکار سازی کنیم که به صورت رمزنگاری قابل تصدیق هستند. همچنین به چندین مسئله خاص اشاره می کنیم که باید پیش از به کار اندازی یک شبکه بلاک چین در یک برپایی IoT در نظر گرفته شوند: از محرمانگی تراکنش تا مقادیر مورد انتظار دارایی­های دیجیتالی که روی شبکه مبادله می­شوند. در هر جایی که قابل اطلاق باشد راه حل­ها و روش­های جایگزین را شناسایی می کنیم. نتیجه می گیریم که ترکیب بلاک چین و IoT توانمند است و می تواند منجر به تغییر شکل های قابل توجهی در چندین صنعت شود و مسیر را برای مدل های تجاری جدید و کاربردهای توزیعی نوین هموار کند.

اینترنت اشیاء

در حالت كلي چون در بلاک چین طرف ها می توانند حتی بدون اعتماد به یکدیگر با یکدیگر تراکنش داشته باشند پس بیان می کنیم که بلاک چین شبکه های بی اعتماد را امکان پذیر می کند،. نبود یک واسط مطمئن به معنی تلفیق سریعتر بین طرف های تراکنش کننده است. استفاده سنگین از رمزنگاری، که مشخصه کلیدی شبکه های بلاک چین است، قابلیت اطمینان را در پس تمام تراکنش های موجود در شبکه قرار می دهد. قراردادهای هوشمند، که نوشته های خود اجرای وابسته به بلاک چین هستند، این مفاهیم را یکپارچه می کنند و جریان های کاری مناسب، توزیعی و به شدت خودکار را امکان پذیر می کنند.

هدف این کار ارائه توصیفی دقیق از چگونگی عملکرد بلاک چین ها و قراردادهای هوشمند است تا مزایا و معایبی که با معرفی آنها به سیستم ایجاد می شود شناشایی شوند و روش های استفاده همزمان از بلاک چین ها و IoT را برجسته می کند. ساختار این مقاله به صورت زیر است. در بخش ۲ بررسی می شود که بلاک چین چیست، یک شبکه بلاک چین چگونه عمل می کند و چگونه قراردادهای هوشمند به ما اجازه می دهند که چگونگی برهم کنش های بین طرف های دارای تراکنش روی یک شبکه را برپا و خودکار سازی کنیم. این بخش را با طبقه بندی بلاک چین ها به پایان می رسانیم. در بخش ۳ نگاهی به نحوه استفاده همزمان از IoT و بلاک چین ها انداخته شده و به کاربردهای IoT روی بلاک چین موجود اشاره شده است. در بخش ۴ مسائلی ارايه شده است که توسعه دهنده/محقق IoT باید هنگام به کار اندازی یک راه حل مبتنی بر بلاک چین برای پروژه خود در نظر داشته باشد و در نهايت، نتایج در بخش ۵ ارائه شده است.

الف. بلاک چین چگونه کار می کند؟

یک بلاک چین ساختار داده توزیعی است که میان اعضای شبکه تکثیر و به اشتراک گذاشته می شود. بلاک چین به همراه بیت کوین (۸) معرفی شد تا مسئله هزینه مضاعف را حل کند (۹). در نتیجه این امر که گره های شبکه بیت کوین (به اصطلاح کاوشگرها) چگونه تراکنش های معتبر مورد توافق متقابل را به آن الحاق می کنند بلاک چین بیت کوین معین تصدیق شده تراکنش هایی را میزبانی می کند که شخص مالک آن را تعیین می کند (۱۰).

بلاکچین

شکل ۱ هر بلوک زنجیره فهرستی از تراکنش ها و درهمی به بلوک قبلی را دربر دارد. اولین بلوک زنجیره (که در تصویر قرار ندارد)، با نام پیدایش، که در تمام سرویس گیرنده های یک شبکه بلاک چین مشترک است و والدی ندارد از این امر مستثنی است.

با این حال یک بلاک چین می تواند به تنهایی به خوبی دوام بیاورد و نیازی به ارز رمزگذاری شده ندارد.

نكته مهم اين است كه گره ها باید روی تراکنش ها و ترتیبی که این تراکنش ها روی بلوک به تازگی کاوش شده فهرست شده اند توافق داشته باشند. در غیر این صورت نسخه های انفرادی بلاک چین واگرا خواهند شد و درنهایت به انشعاب خواهیم رسید، گره ها دید مختلفی از حالت کلی خواهند داشت و تا زمانی که این انشعاب حل و فصل نشده باشد، شبکه دیگر قادر نخواهد بود که وقایع نگاری تصدیق شده منحصر به فردی  (یعنی بلاک چین) داشته باشد. بنابراین به منظور دست یابی به این امر در هر شبکه بلاک چین یک مکانیسم اجماع توزیعی لازم است. نوع مکانیسم اجماع مورد استفاده به نوع شبکه بلاک چین و بردار حمله ای بستگی دارد که اپراتور شبکه اتخاذ می کند. (متأسفانه پاسخ «بستگی دارد به» موضوعی تکراری در سرتاسر این مقاله است. این امر ممکن است سرراستی توضیح موضوعات را کاهش دهد، اما همچنین انعطاف پذیری بلاک چینی را که در چندین موقعیت اتخاذ می کنیم تحت تأثیر قرار می دهد).

بهترین راه برای نشان دادن نحوه کارکرد یک انتقال دارایی در نظر گرفتن مثالی از دنیای بانکداری است. پایگاه داده (متمرکز) بانکی را تصور کنید که تزازهای تجمعی هر مشتری را ردگیری می کند. در اصل با جدولی با سه ستون، «نوع دارایی»، «مالک» (همتا (۴۱)) و «کمیت» («مقدار») روبرو هستیم. برای مثال ردیفی در آن جدول با «USD»، «Alice»، «۱۰» آلیس را به عنوان شخصی شناسایی می کند که در آن بانک ۱۰ دلار اندوخته است. باب در آن بانک حسابی با صفر دلار موجودی دارد. زمانی که آلیس ۲ دلار به حساب باب انتقال می دهد «کمیت» ردیف USD/Alice (نوع دارایی/مالک) به ۸ دلار بروزرسانی می شود و ردیف USD/Bob اکنون ۲ دلار قرائت می کند. یک دارایی ($۲ USD) یا به بیان دقیق تر نمایش دیجیتالی این دارایی از طریق انتقال ردیف های مناسب در پایگاه داده بین دو هستار منتقل شده است.

با استفاده از شبکه بلاک چینی که مدل تراکنشی بیت کوین را به کار می گیرد به آسانی می توان به شیوه ای که به صورت رمزنگاری قابل اعتبار سنجی است به انتقال دارایی های نشاندار شده دیجیتال دست یافت. همانند بخش ۲-الف مجدد مدل پایگاه داده ای را در نظر بگیرید که توسط نویسندگان بدون اعتماد به یکدیگر در یک محیط بدون اعتماد به اشتراک گذاشته شده است. هر ردیف همان فیلدهای مثال بانکداری بالا را دارد با این تفاوت که فیلد «مالک» اکنون کلید عمومی کاربری را دربر دارد که امکان ویرایش سطر را دارد. فرض کنید که پایگاه داده نشان می دهد که آلیس دارای ۱۰ واحد از دارایی X است. (به این موضوع خواهیم رسید که این اعتماد چگونه برقرار شد، یعنی این دارایی ها چگونه در کوتاه مدت ایجاد شدند). یعنی سطری در آن پایگاه داده، کلید عمومی آلیس را در ستون «مالک» و مقادیر «X» و «۱۰» را به ترتیب در ستون های «نوع دارایی» و «کمیت» دربر دارد. فرض کنید که آلیس کلید عمومی باب را می داند. آلیس چگونه ۲ واحد از X را به باب انتقال می دهد؟ او تراکنشی را امضا می کند که سطر خود را ویرایش می کند، مقدار X را به اندازه ۲ کاهش می دهد و شطر جدیدی را ایجاد می کند که «مالک» آن کلید عمومی باب تعیین شده است و فیلدهای «نوع دارایی» و «مقدار» آن به ترتیب «X» و «۲» تعیین شده اند.

اینترنت اشیا

شکل ۲ تراکنشی که یک دارایی نشاندار شده (X) را از آلیس به باب منتقل می کند. آلیس ورودی خود را امضا و یک خروجی ایجاد کرد که نسبت به کلید عمومی باب قفل شده است، به گونه ای که تنها باب امکان مصرف آن را دارد.

آلیس با ایجاد سطری جدید حاوی اطلاعات مربوطه و تخصیص آن به باب ۲ واحد از X را به او انتقال داد، شکل ۲ را مشاهده کنید. (در حقیقت تراکنش آلیس سطر خود را نیز حذف و سطر جدیدی را ایجاد کرد که به یکی از کلیدهای عمومی خود تخصیص داده شده است و ۸ واحد باقیمانده از X را که دارد به آن سطر انتقال داد. این کار به منظور کنترل همزمانی، بخش ۲-ث را ببینید، و جلوگیری از مغایرت بین عملیات نوشتن همزمان در سیستم انجام می گیرد، سطرها اصلاح نمی شوند و در عوض حذف و سطرهای جدیدی با مقادیر بروزرسانی شده ایجاد می شوند (۱۱)).

با تجمیع تمام سطرهای پایگاه داده که متناظر با کلید های عمومی باب هستند و «نوع دارایی» آن «X» تعیین شده است تراز جدید دارایی «X» باب قابل محاسبه است. همین امر برای آلیس نیز صدق می کند.

پرسشی برجسته از تشریح بالا بدین صورت است که: چگونه دارایی ها را ایجاد و آنها را به زنجیره معرفی کنیم؟ پیش از آنکه به این حالت آلیس برسیم که دارای ۱۰ واحد از X است، این ۱۰ واحد از X باید از جایی تأمین شده باشد. پاسخ بدین صورت است که به شبکه و به هدف آن بستگی دارد. به طور کلی یک گره به طور مناسب مجوز دهی شده از نوع خاصی از تراکنش برای معرفی یک دارایی (یا واحدهای جدید دارایی) به شبکه استفاده می کند.

اینترنت اشیاه چیست

شکل ۳ تراکنش n دومین UTXO ایجادی تراکنش b (در تصویر آورده نشده است) (b#2) را مصرف و دو خروجی جدید (n#1 و n#2) را ایجاد می کند که به ترتیب توسط تراکنش های n + 3 و n + 9 مصرف می شوند. فرایندی مشابه به تمام تراکنش های شبکه اعمال می شود. بنابراین تراکنش ها با یکدیگر پیوند دارند و ردگیری آسان مبدأ را امکان پذیر می کنند.

نکته کلیدی که باید به یاد داشت این است که: اگر مجموعه ای از کاربران داشته باشید که (الف) بخواهند نشانه های دیجیتال مبادله کنند و (ب) روی نحوه ایجاد این معین ها به توافق رسیده باشند، آنگاه شبکه بلاک چین ابزاری ایدئال برای مبادله این معین ها و ردگیری دارایی های هر شخص است. عدم نیاز به واسطه برای تسهیل این مبادلات سبب می شود که تمامی گره های شبکه بررسی های ضروری را انجام دهند و روی نتیجه پذیرفته شده به اجماع برسند. چون تمام گره ها به مجموعه پذیرفته شده تراکنش های به صورت رمزنگاری قابل تصدیق روی شبکه دسترسی دارند ردگیری دارایی حاصل می شود.

قراردادهای هوشمند چگونه کار می کنند

قراردادهای هوشمند در زمینه بلاک چین، نوشته هایی هستند که روی بلاک چین ذخیره شده اند (آنها را می توان تقریباً مشابه با رویه های ذخیره شده در سیستم های مدیریت پایگاه داده ارتباطی در نظر گرفت (۴۶)). چون روی زنجیره قرار دارند دارای یک نشانی منحصر به فرد هستند. با نشانی دهی یک تراکنش به یک قرارداد هوشمند آن را راه اندازی می کنیم. سپس به صورت مستقل و خودکار بر اساس داده هایی که در تراکنش راه اندازی گنجانده شده بودند به یک شیوه از پیش توصیف شده روی هر گره شبکه اجرا می شود. (این بدین معنی است که در بلاک چین فعال شده توسط قرارداد هوشمند هر گره یک ماشین مجازی (VM) را اجرا می کند و بلاک چین به صورت یک ماشین مجازی توزیعی عمل می کند).

قراردادهای هوشمند اجازه می دهند که محاسبات دارای اهداف کلی روی زنجیره اتفاق بیفتند. با این حال زمانی که مدیریت تراکنش های داده محور بین هستارهای روی شبکه به آنها محول می شود بهتر خواهند بود. این گفته را با یک مثال شفاف می کنیم. یک شبکه بلاک چین را در نظر بگیرید که آلیس، باب و کرول در آن شرکت دارند و دارایی های دیجیتال نوع X و Y مبادله می شوند. باب یک قرارداد هوشمند روی شبکه پیاده سازی می کند که موارد زیر را تعریف می کند: (الف) یک تابع «پس انداز» که به او اجازه می دهد واحدهایی از X را در قرارداد پس انداز کند، (ب) یک تابع »مبادله» که به ازای دریافت ۵ واحد Y 1 واحد از X را (از پس اندازهای قرارداد) پس می فرستد و (پ) یک تابع «برداشت» که به باب اجازه می دهد تمام دارایی های قرارداد را برداشت کند.

قرارداد هوشمند جبری است، ورودی یکسان همیشه خروجی یکسانی خواهد داشت. اگر قراردادی غیر جبری نوشته شود، زمانی که راه اندازی شود روی تمام گره های شبکه اجرا می شود و ممکن است که نتایج تصادفی مختلفی را برگرداند و بنابراین از رسیدن شبکه به اجماع روی نتایج اجرا جلوگیری کند. در یک بستر بلاک چین که به صورت مناسب ساخته شده است نوشتن قراردادهای هوشمند غیر جبری یا غیر ممکن است (با وادار کردن توسعه دهندگان قرارداد به استفاده از زبان برنامه نویسی که هیچ گونه ساختار غیر جبری ندارد (۵۰)) و یا امکان پذیر است اما تلاش برای به کار اندازی چنین قراردادی روی شبکه رد خواهد شود (۳۸). یک قرارداد هوشمند روی بلاک چین قرار دارد و بنابراین تمام شرکت کنندگان شبکه می توانند کدهای آن را بررسی کنند.

طبقه بندی بلاک چین

برای طبقه بندی یک شبکه بلاک چین چندین روش وجود دارد. كه دو مورد از اين مبناها اين است كه:

چه کسی به شبکه دسترسی دارد ،چه کسی می تواند تراکنش یا کاوش کند

بلاک چین ها و IoT

تلفیق IoT با بلاک چین ها در بخش بازار انرژی، فرايند نظیر به نظیری را ممکن می سازد که در آن ماشین ها بر اساس معیار تعریف شده توسط کاربر امکان خرید و فروش خودکار انرژی را دارند. برای مثال TransActive Grid (69) در حال آزمایش مفهوم یک بازار نظیر به نظیر برای انرژی تجدید پذیر در محله ای در بروکلین، نیویورک است (۷۰). صفحات خورشیدی خروجی اضافه خود را روی بلاک چین ثبت می کنند و از طریق قراردادهای هوشمند آن را به طرف های همسایه می فروشند.

کارآمدی بلاک چین و IoT به صورت همزمان، به اینجا ختم نمی شود. به عنوان مثال مي توان يك زنجیره تأمین معمولی که برای اشاره به ارزش یک بلاک چین استفاده می شود: کانتینری که محوطه تولید کننده را ترک می کند (نقطه A)، از طریق راه آهن به بندر همسایه منتقل می شود (نقطه B)، سپس به بندر مقصد فرستاده می شود (نقطه C)، مجدد به تسهیلات توزیع کننده انتقال داده می شود (نقطه D)، تا در نهایت به محوطه فروشنده برسد (نقطه E). این فرایند در طول مسیر شامل چندین ذینفع و بررسی می شود که همه آنها در شکل ۴a به تصویر کشیده شده اند. معمولاً هر ذینفع پایگاه داده خود را دارد تا دارایی ها را ردگیری کند که بر اساس ورودی های از ناحیه طرف های دیگر در طول زنجیره آنها را بروزرسانی می کنند. بنابراین شبکه بلاک چینی که برای ردگیری این دارایی برپا شده است بدین معنی خواهد بود که اکنون یک پایگاه داده اشتراکی برای داشتن سابقه، جایی که بروزرسانی ها با قابلیت تصدیق رمزنگاری شده همراه هستند، انتشار خودکار در امتداد شبکه و ایجاد ردی قابل حسابرسی از اطلاعات وجود دارد. برای مثال (شکل ۴b)، زمانی که حامل به بندر مقصد می رسد پیامی امضا شده را به یک قرارداد هوشمند از پیش تعیین شده و مورد توافق ارسال می کنند که به تمام افراد زنجیره اطلاع دهد که کانتینر اکنون در نقطه C قرار دارد. چون تراکنش امضا شده است به عنوان رسید به صورت رمزنگاری قابل تصدیق ادعای شرکت حمل و نقل عمل می کند که کانتینر به بندر مقصد رسیده است. گیرنده در همان قرارداد هوشمند پیام می دهد تا تأیید کند که کانتینر در اختیار او قرار دارد.

اینترنت اشیا

شکل ۴ مثالی از ردگیری دارایی با استفاده از قراردادهای هوشمند و IoT. در شکل ۴a (چپ) یک کانتینر واحد تولیدی را ترک می کند (A)، از طریق راه آهن به بندر همسایه می رسد (B)، به بندر مقصد (C) و سپس به تسهیلات توزیع کننده (D) انتقال داده می شود تا در نهایت به محوطه فروشنده می رسد (E). در شکل ۴b روی مرحله C-B تمرکز می کنیم. حامل کانتینر در بندر مقصد (C) با ساعت یک دستی دهی انجام می دهد تا تأیید کند که کانتینر به موقعیت مورد انتظار تحویل داده شده است. زمانی که دست دهی تکمیل شد قرارداد هوشمندی را برای امضای تحویل ارسال می کند. بندر مقصد نیز برای تأیید دریافت از همین رویه پیروی می کند. اگر گره C در چارچوب زمانی قابل قبول به قرارداد ارسال نکند حامل ارسال مطلع خواهد شود و می تواند بررسی در محل را آغاز کند.

اگر زنجیره از مدل تراکنشی بیت کوین (بخش ۲-پ) پیروی کند، به جای آن می توان کل این فرایند را از طریق مبادله نظیر به نظیر اتمی نشانه ها انجام داد. زمانی که بلاک چین ایجاد می شود به تولید کننده اجازه داده می شود که نشانه «من کانتینر را دارم» را منتشر کند، تمام ذینفعان دیگر مجاز هستند که نشانه «من کانتینر را دریافت کرده ام» را منتشر کنند. زمانی که تولید کننده کانتینر را به شرکت حمل و نقل ترابری تحویل می دهد که آن را از نقطه A به نقطه B جابجا می کند، تراکنشی با دو ورودی و دو خروجی ایجاد می کند (بخش ۲-پ را ببینید). ورودی شماره ۱ (#۱) به UTXO خود تولید کننده اشاره می کند (نشانه «من کانتینر را دارم») و خروجی شماره ۱ UTXO جدیدی ایجاد می کند که این نشانه را به کلید عمومی انتقال دهنده قفل می کند و مالکیت را به صورت مؤثر به آن انتقال می دهد.

ورودی شماره ۲ به UTXO خود انتقال دهنده اشاره می کند (نشانه «من کانتینر را دریافت کرده ام») و خروجی شماره ۲ UTXO جدیدی را ایجاد می کند که آن نشانه را به تولید کننده انتقال می دهد. تولید کننده بخش خود را امضا می کند و این تراکنش ناقص و بنابراین غیر قابل بازخرید را به انتقال دهنده ارسال می کند که بخش خود را امضا می کند و آن را به بلاک چین می فرستد. زمانی که این تراکنش به بلاک چین اضافه شده است، تولید کننده نشانه «من کانتینر را دریافت کرده ام» را از انتقال دهنده دریافت کرده است و انتقال دهنده اکنون نشانه «من کانتینر را دارم» در اختیار دارد. مبادله اتمی مشابهی در نقطه B بین انتقال دهنده و شرکت حمل و نقل روی می دهد، تا درنهایت فروشنده نشانه «من کانتینر را دارم» را در نقطه E دریافت می کند. در این نقطه یک رد کامل، به صورت رمزنگاری قابل تصدیق و دارای مهر زمانی وجود دارد که دارایی ها را ردگیری می کند و امکان کمی را برای اختلاف بین ذینفعان در رابطه با اتفاقات روی داده باقی می گذارد.

فرایندی که در بالا شرح داده شد ارتقای کارهای گذشته و گواهی بر کارآمدی بلاک چین ها است، اما به لطف IoT می تواند یک گام فراتر رفته و کاملاً خودکار شود. فرض کنید که هر ذینفع ردگیری کننده هوشمندی دارد که دارای (الف) یک رادیوی BLE، (ب) یک رادیوی GSM یا LTE که بتواند به اینترنت متصل شود و (پ) یک سرویس گیرنده بلاک چین نصب شده است. ردگیری کننده مشابهی نیز روی کانتینر سوار شده است. زمانی که دو ذینفع یکدیگر را ملاقات می کنند و کانتینر نیز در محل است، برای مثال در نقطه A، وسایل ذینفعان می توانند بدون هیچ گونه ورودی کاربر به صورت خودکار تراکنش های امضا شده را به بلاک چین ارسال کنند و به محض اینکه نشانه های مورد نیاز مبادله شدند این فرایند می تواند به مرحله بعدی پیش برود. در برپایی ما رادیوی BLE به این دلیل نیاز است که وسایل بدانند که چه زمانی در مجاور یکدیگر قرار دارند و زمانی که این مجاورت اتفاق بیفتد از طریق اینترنت می توانند روی بلاک چین تراکنش کنند. این برپایی تنها یکی از پیکربندی های ممکن فراوان است. برای نمونه فیلامنت (Filament) حسگرهایی را با رادیوهای برد طولانی با نام «Taps» فراهم می کند. Taps می توانند شبکه های توری تشکیل دهند، از طریق پروتکلی با نام telehash به شیوه ای توزیعی و امن با یکدیگر ارتباط برقرار کنند (۷۳۹ و از طریق قراردادهای هوشمند روی یک بلاک چین مشترک با یکدیگر برهم کنش داشته باشند. به منظور کاهش هزینه به کار اندازی خود حسگرها به اینترنت متصل نمی شوند اما می توانند به گره های درگاهی متصل شوند که این اتصال را فراهم می کنند.

ملاحظات لازم در زمان استفاده و به كارگيري

  • یک راه حل بلاک چین در مقایسه با پایگاه داده متمرکزی که پیکربندی مناسبی ندارد معمولاً عملکرد پایین تری خواهد داشت که منجر به گذردهی پایین تر پردازش تراکنش و تأخیرهای بالاتری می شود.
  • حفظ محرمانگی در بلاک چین مسئله پیچیده ای است. به یاد بیاورید که هر وسیله شرکت کننده توسط کلید عمومی (یا درهم آن) آن شناخته می شود. شرکت کننده نیازی به دانستن کلید تمام افراد دیگر ندارد و تنها به همتای تراکنش کننده خود نیاز دارد. با این حال تمام تراکنش های یک بلاک چین در فضای باز اتفاق می افتد.
  • در مورد بلاک چین های خصوصی اگر ممکن است که شرکت کننده دیگری با ردگیری فعالیت وسیله شما به برتری رقابتی دست یابد توصیه می شود که از یک بلاک چین برای تمام تراکنش ها استفاده نشود.
  • در همین رابطه، چون محتوای هر تراکنش در معرض هر گره روی شبکه قرار می گیرد تا معتبر باشد، دست یابی به محرمانگی تراکنشی (یعنی محرمانگی) دشوار است.
  • مسئله دیگری که باید هنگام به کار اندازی (یا مشارکت) در یک شبکه بلاک چین در نظر گرفته شود تصمیم گیری در رابطه با (یا بررسی) مجموعه کاوشگر است.
  • قابلیت اجرای قانونی قراردادهای هوشمند محدود است. کارهایی صورت گرفته است تا قوانین فنی قراردادهای هوشمند به صورت قانونی قابل اجرا شوند و تمام طرف ها با هم ترکیب شوند.
  • مسئله مقدار مورد انتظار دارایی نشاندار شده نیز با مسئله فوق همزاد است. چون این نشانه ها با مقادیری همراه هستند از بلاک چین برای مبادله آنها استفاده می شود. با این حال اگر وسیله شما مالکیت نشانه ای را روی زنجیره در نظر بگیرد و شما بخواهید که آن نشانه را در دنیای واقعی پس بگیرید (برای مثال درهم دریافت کنید)، چه اطمینانی دارید که این امر اتفاق خواهد افتاد؟
  • خودکار سازی کامل به عنوان شمشیری دو لبه است: پیش از به کار اندازی یک قرارداد هوشمند روی زنجیره باید منطق آن به دقت بررسی شود، همچنین ممکن است که به منظور اجتناب از بن بست ها مکانیسم های خرابی ایمن را در کد بگنجانند.

نتيجه گيري نهايي

همان گونه که بیان کرده ایم ترکیب بلاک چین ها و IoT می تواند قدرت بسیاری داشته باشد. بلاک چین ها سیستم های نظیر به نظیر کاملاً توزیعی منعطف و توانایی برهم کنش با نظیرها را به شیوه ای بدون نیاز به اعتماد و قابل حسابرسی در اختیار ما قرار می دهند. قراردادهای هوشمند به ما امكان خودکارسازی فرایندهای چند مرحله ای پیچیده را می دهند. در اکوسیستم IoT وسایل نقاط تماس با دنیای فیزیکی هستند. با ترکیب همه آنها به خودکار سازی جریان های کاری زمان بر به شیوه های جدید و منحصر به فرد، دست یابی به قابلیت تأیید رمزنگاری و همچنین صرفه جویی قابل توجه در هزینه و زمان فرایند دست می یابیم. تلفیق پیوسته بلاک چین در دامنه IoT منجر به تغییرات قابل توجهی در چندین صنعت می شود، مدل های کسب و کار جدیدی را ایجاد می کند و ما را وادار می سازد که درباره چگونگی به کار اندازی سیستم ها و فرایندهای موجود تجدید نظر کنیم.

این تحقیق و مطلبی که در سایت همیارپروژه برای شما به اشتراک گذاشته شد حاصل خلاصه سازی مقاله ای انگلیسی بوده که میتوانید اصل مقاله را در Blockchains and Smart Contracts دانلود کنید.

همچنین سایت همیارپروژه میتواند شما را در انجام پروژه های اینترنت اشیاء و یا انجام پروژه های بلاکچین یاری رساند.ما سالهاست که در این حوزه فعالیت داریم و آماده مشاوره و انجام پروژه های دانشجویی و تجاری شما عزیزان هستیم.

معمولا پروژه های مرتبط با اینترنت اشیاء با نرم افزارهایی همچون node red و برنامه نویسی اینترنت اشیاء با  Cooja و  Contiki انجام می شوند.


پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

حق نشر برای همیارپروژه – مرجع اصلی پروژه های متلب و پایتون محفوظ است.